De Yangtze

Hoi lieve allemaal,

 

Nadat ik mijn eten heb ingeslagen, tijdens een vruchtencocktail een heel gesprek had met een oudere man in het centrum van Chongqing (over de landen in Europa, en deze voor hem had getekend) waarbij de mensen om ons heen uitgroeide tot zeker 50 mensen, die ons gesprek wilden volgen, en het lezen de rest van de dag van een boek in mijn hostel was het tijdstip aangebroken dat ik werd opgehaald voor mijn bootrip.

Eindelijk ga ik dan de 3 kloven tocht varen, op weg naar de Yangtze 3 kloven dam. De boot vertrok om 23 uur, dus logischerwijs werd ik al om 17:15 gehaald. Bij het kantoor van de gene die het regelde moesten we zeker nog een 2 uur wachten, toen werden we naar een iets groter bureau gebracht. Vooralsnog was ik de enige buitenlandse toerist. Hier moest ik zeker nog 2 1/2 uur wachten, waarin er nog bijna een vechtpartij tussen een paar klanten en het ticketbureau. Tjonge wat kunnen die lui schreeuwen en tieren zeg. Nou ja, eindelijk beweging, iedereen in de bus en Bart met nog een oudere dame en de gisd moesten gaan lopen. Was het alles bij elkaar nog geen 10 min. verder, dus dik 5 uur later was ik eindelijk bij de boot.

Ik had echt geen idee wat ik kom verwachten, maar ik kan het jullie nu vertellen. Ik zat dus op een Chinese boot, tussen ongeveer 350 chinezen, die allemaal, in 1 keer tegelijk naar binnen willen. Dus ik ben rustig staan wachten, tot het iets rustiger werd.

Het leek erop dat ik als enige buitenlander hier op de boot zou vertoeven maar het bleek dat ik samen met een engelse gast Dave en een Amerikaan Nils (hij heeft als gitarist in oa Urch Overkill, redelijk bekende band in Amerika) gespeeld. Met hen zou ik regelmatig buiten op het dek zitten om te genieten van het uitzicht. Eenmaal binnen in de kamer, wilde ik gaan kijken op het dek. Blijkt dat de kapitein deze allen maar heeft opengesteld aan mensen die een extra kaartje kopen op de boot. Zo verdient hij zelf een extratje denk. Nou ja, kaart gekocht en ik was bijna niet van het dek af te slaan, mooi weer, prima uitzicht dus genieten. 

3 dagen lang zijn we de Yangtze afgevaren, waarbij we regelmatig een stop hebben gemaakt, naar een tempel op de route, een oud stadje, een heel oud dorpje, welke ze (doordat de rivier nog zeker een 20 meter zal stijgen in de toekomst) maar voor het gemak helemaal hebben verplaatst naar een hoger gelegen gedeelte, en helemaal hebben nagebouwd in de oude stijl). Het deed allemaal wel heel erg kitcherig aan, maar schijnbaar pikken de Chinese toeristen het allemaal, wat ze blijven zich bij alles vergapen. Ook is het zo, dat de gids allen chinees kent en ik dus alleen aan mijn info kom uit de lonely planet. Maar soms is dat helemaal niet erg en ben ik gewoon eerder terug op de boot om in alle rust in de zon van een bakkie thee op het bovendek te genieten.

Wat verder helemaal Chinees is, echt een hype, is dat ze hier enorm van Karaoke houden, en KTV bars (zoals die hier heten) uit de grond worden gestamd als een gek. En ja je raad het al, ook boven op het bovendek hebben ze een karaoke bar gemaakt (in de vorm van de spaceshuttle ofzo), echt foeilelijk. Maar ja, de mensen zijn best vriendelijk allemaal, ze zeggen netjes gedacht en sommige maken een praatje met je, al is dat maar sporadisch. Wel weer veel gegiechel van alle dames die op de boot werken, maar na een dag of 4 wen je daar ook aan en lach je vriendelijk terug.

Na 2 dagen door een fantastisch landschap te hebben gevarem waarbij we ook in de buurt van Wushan de kleine 3 kloven hebben bezocht, eerst met een kleine boot en daarna op een klein houten bootje met een buitenboord motortje, waar we met 24 man inzatten op plekjes voor 2 personen waar ik normaal gesproken alleen net kan zitten. Dit tripje zat niet prettig maar het uitzicht was echt fantastisch. Helaas, omdat ik me niet echt kom bewqegen en omdat er net boven mij een bamboo dak zat kon ik hier geen foto's maken.

Op de 3e dag kwamen we aan bij de dam, tjonge wat een mega mega project zeg. Nadat we van de boot kwamen, waarbij de meeste mensen al hun bagage mee namen om na de dam bezoek direct naar Yichang te gaan, werden we in bussen ingedeeld. Ik zat helaas (dacht ik) in een andere bus dan de andere 2 gasten, maar later begreep ik dat deze bus vol zat met mensen die op de boot zouden blijven overnachten en meevaren tot Yichang, net als ik. En ik had enorm geluk want ik kreeg gewoon een eigen prive gids bij me, die echt fantastisch engels sprak. Ze heette YoYo, nou ja zo die naam heeft ze zichzelf gegeven. Iedereen hier geeft zichzelf naast hun eigenlijke chinese naam nog een vaak amerikaanse naam, dis de mary's, maggie's lucy's en noem maar op komen hier in grote getalen voor. Maar zij heeft zich zelf een Japanse naam gegeven omdat ze het maar stom vond dat iedereen een amerikaanse naam had. Ik gaf aan dat ik het uberhaupt niet snapte en het maar vreemd vond, en gaf aan dat ze blij moesten zijn met hun eigen naam. Toen gaf ze aan dat ze dat ook was, maar dat die namen vaak te moeilijk zijn voor ons toeristen om te onthouden. Daar heeft ze gelijk in, want haar eigenlijke naam ben ik vergeten, ik weet alleen dat het troste beer betekende).

Maar na een stevige controle, tas door de rontgen machine en foulieren konden we eindelijk naar de dam. Dit doet met uit veiligheidsoverweging, omdat dit project van enorm belang is voor CHina, en zelfs het grootstre project van het land is. De opbrengst aan energie van de dam is echt enorm en ze kunnen hier de 7 grootste steden van het land van energie mee voorzien. Er is een bootsluis, welke in 5 stappen gaat, waarbij er 4 grote schepen tegelijkertijd omhoog of naar beneden kunnen. Er zijn er twee, een voor stroomopwaarts en een voor stroomafwaarts scheepsverkeer. Echt mega, 1 zo'n sluis (voor boten van tot 100.000 kilo) en er zijn er dan 5 op een rij is 260 meter lang, 45 meter breed. Ook is er nog een scheepslift voor kleinere schepen tot 10.000 kilo. Aan de hoge kant staat de rivier nu op 156 meter en aan de andere kant wordt de hoogte van 62 meter aangehouden. Doordat de rivier nog niet op zijn hoogdte punt is, wordt de bovenste sluis nog niet gebruikt. Een schip ligt hier ongeveer 45 min per sluis in, dus ruim 4 uur later is hij bijna 100 meter gezakt.

Na de tour, bedankt ik mijn privegisd Yoyo voor alles wat ze me heeft uitgelegd en geef haar wat fooi. Hier is ze erg blij mee, en helpt me nog om in het Chinees op te schrijven het treinstation van Yichang. Dit is waar ik vanmorgenvroeg, omdat ik om 6 uur van de boot moest heen zou gaan om een ticket te kopen naar mijn volgende bestemming. In Chongqing werd me verteld dat het moeilijk zou worden om een ticket te krijgen, en wilde ze me een tour aansmeren, maar ikvind het otch leuker om dan toch zelf te proberen of het me lukt. Nadat ik aan iemand liet zien waar ik heen wilde, gaf hij aan dat ik met hem mee in de taxi kan, want hij moest in de buurt zijn en zou het me aanwijzen. Toen ik de taxi wilde betalen, gaf hij aan dat hij dat deed, en liep met me mee en wees in de richting van het station. Hier kocht ik bij het eerste de beste loket mijn gewenste ticket en moest nog 6 uur wachten tot mijn trein vertrok. Ik kon mijn bagage pas een uur later achterlaten, zodat ik even op het stationsplein, om iets over half 7 vanmorgen heb ontbeten. 

Het is fascinerend om te zien wat al die mensen hier doen. Iedereen lijkt zijn stukje te hebben om schoon te maken, of schoon te houden, de een het plein, de ander de stoep weer de ander de straatrand, weer een ander de prullenbakken. Ook zoiets vreemds, iedereen dump zijn zooi in of rond de prullenbak, een ander staat die prullenbakken weer leeg te graaien opzoek naar recyclebaar materiaal. Nadat ik mijn rugzak heb achtergelaten in een bewaarplek, ga ik maar even door de stad heen lopen. Maar het ziet er leeg en verlaten uit, totdat ik bij het plein uitkomt, dit is een stuk gras en een stuk betegeld ter grote van denk 6 voetbalvelden. Hier staan vooral oudere mensen, hun Tai Chi, dans of badminton oefeningen met elkaar te doen. Echt fantastisch om te zien hoe ze hierin op gaan allemaal. Ik ga bij de Mac binnen zitten want hier is het warm deze morgen en bestel een bak thee. Ik zit hier denk een uur lkkr te relaxen en wat te lezen. Hierna ga ik wat eten inslaan, want ik moet 6 uur met de trein naar Zhangjaijie (een natuur reservaat ten zuiden vasn Yichang). Om 13.30 vertrekt mijn trein en ik ga een half uur voor vertek de stationhal binnen. Echt een drukte van jewelste en ik vind een plekje op een hoekje, zodat ik mijn spullen maar vanaf een kant in de gaten hoef te houden. Als de trein komt, moet ik me nog haasten om optijd binnen te zitten, ik moet in wagon 15 zijn van de 18 en moet echt een pokke eind lopen. Eenmaal in de trein (ik heb een hard seat) kom ik in een wagon met 120 Chinezen. Wat een kippenhok is dat zeg. Iedereen staart je aan, en knip vriendelijk terug. Na een uurtje is het ijs een beetje gebroken, en kom ik een beetje langzaam in gesprek met een stel gasten van rond de 30, ze spreken een beetje gebroken engels en algauw halen ze er een vrouw bij die is afgestudeerd aan de universiteit in engels. Ze blijken allemaal voor de overheid te werken en hebben een reis van 10 dagen aangebofden gekregen van hun baas (China). Het is erg gezellig en we praten zo al snel de tijd vol. UIteindelijk heb ik denk zo met een man of 30 wel kennis gemaakt en iedereen bijna hetzelfde verteld. Nu waren ze in de gelegenheid om eens met een buitenlander te communiceren, omdat deze dame alles kon vertalen. Van het uitzicht heb ik tussendoor ook genoten en heb mensen in hun huizen, op het land en met hun vee ziuen werken. Ik ben nu in Zhangjaijie aangekomen. Nadat ik eerst een nerveus en opdringerig typetje bij het station van me af heb moeten houden.

In dit stadje moet ik met de bus naar het dorpje Zhangjaijie dat 30 km verderop ligt, maar helaas rijdt er geen busje meer in het donker hiernaar toe. Ik moet opzoek naar een hotel en sla mijn planet maar weer open. Op het moment dat ik zit te kijken en het aan iemand wil vragen vraagt een vrouw me of ze me kan helpen. Met gebrekkig engels, na 4 telefoongesprekken en 20 min. en door hun met de auto gebracht sta ik bij een super de luxe hotel (nou ja een grote 2 pers. kamer voor leuke prijs) en neem afscheid en dank haar hartelijk. Ze laat haar nummer achter dat ik haar in geval van nood kan bellen. Echt zo tof enzo vriendelijk, echt helemaal geweldig.

 

Nu ga ik een happie eten en slapen en morgen naar het dorpje, hier kun je fantadtische wandelingen door een schitterende natuur maken. Dus ik weet niet of ik online kan komen. Maar jullie lezen dat vanzelf allemaal wel weer op mijn blog.

 

Nou voor nu de groeten, blijf mailen en reageren en tot laterzzzz,

 

Liefs Bart