Nog steeds onderweg

Hoi Lieve allemaal,

Het is fijn om nog steeds bemoedigende, lieve, zorgzame reacties, smsjes en belletjes te krijgen. Dat doet je goed hoor als je zo onderweg bent.

Toch nog een kleine rectificatie van mijn kant, kreeg lekke band net na Gyor en was toen al op 1650km, niet dat het mij veel uitmaakt, moet de km toch rijden, maar de band verdient die credits.

Ik het jullie verlaten volgens mi in Nezmelz, van hieruit heb ik langs de donau, die je soms helemaal niet ziet, naar Esytergom gereden. Hier had ik om 12 uur afgesproken met Matin bij de Dom. Herkennen was na al die jaren geen probleem en we hebben denk wel een uur zitten kletsen voor we ergens gingen lunchen. Ook weer een sponsor erbij dus we gaan goed. Even tussen door maar op dit moment zitten we dus bijna aan de 8000 euro. Echt heel erg bedankt allemaal, dit is gewoon een geweldig resultaat.
Beiden kozen een lichte lunch en en hebben gezellig doorgekletst. Rond 15 uur hebben we elkaar de hand geschud en gingen we beide onze kant op. Mijn einddoel voor de dag was Tahitofalu. Uiteindelijk, na Visegrad nog te hebben bekeke in sneltreinvaart kwam ik daar rond 18 uur aan. Alleen geen camping te vinden in dorpje, en als ik er naar vroeg konden ye me ook niet verder helpen. Op goed geluk ging ik richting het veer naar Vac, daar moest ik morgen toch mee over varen en kon direct even kijken welke tijden hij voer.
Hier gevraagd naar een camping en de dame tekende een mooi plaatje op een klein velletje waar een camping you yijn.
Blijkt er 500 mtr van het veer een enorme paardenranch te zijn, waar dus overdag paardenshows gegeven worden, een kinderklauterbaan is en ze hebben een restaurant en zaal voor feesten en partijen. Toen ik daar aankwam vroeg ik of ik ergens mijn tentje kwijt kon en dt was geen probleem. Eerst mocht ik plaats nemen, kreeg ik iets te eten en werd later de plek voor de tent aangewezen. Uitzicht van de farm was werkelijk geweldig. Ze hadden niet alleen paarden, maar ook vogels, pauwen, kippen en haan en een kindse ezel. Wekte 2 weken gelee nog een kerkklok, nu was die ezel in de nacht al bezig. Niet normaal wat ging dat beest tekeer zeg. Toen ik trouwens in de schemering foto van het uityicht ging maken, vlogen er ook vleermuizen in het rond, soms rakelings boven je hoofd. Echt een mooi en bijzonder gezicht.

Nou ja, nu toch wakker, dan maar opruimen en eerste dag navigeren op kaartje.
Was op tijd bij het veer en alles verliep prima die vandaag, prima weer, als zon doorkwam lkkr warm maar over het algemeen, met wolkjes erg goed vertoeven. Soms echt door kleine dorpjes gereden en daar lijkt tijd soms echt stil te hebben gestaan.
Ik rij nu de bergen in en moet soms pittige klimmetjes maken en rijdt die dag of groot of klein verzet.
Rond een uur of 15 ben ik al bijna op geplande bestemming en denk na of ik nog verder zal rijden. Ik besluit om camping hier op te zoeken en ga onderweg. Deye blijkt echter nog 300 mtr hoger te liggen op de Matrapas. Ik ben hier op mijn gemak, en niet zonder moeite naar toe gereden. Heb een prima plekje gevonden voor mijn tent en na opfrissen, eten en drinken lekker plat gegaan.

Het mooie van een camping op hoogte is dat je de volgende morgen met een afdaling begint en een lkkr afstand kunt overbruggen in korte tijd. Dat is een lkkr begin van de dag. Plan voor de route van vandaag is klaar en eerst gaan we die via de uitlopers van het Matra en Bukk gebergte naar Eger. Dit is een echt wijngebied, en rij voorla door wijnvelden door. Soms ook door velden met zonnebloemen maar die oogst lijkt compleet te zijn mislukt, ze staan er zwart bij. en is gewoon een verloren oogst. Een bekende plaats voor de wijnen is Markaz, waar ik doorheen rijdt, vindt het niet heel bijzonder. Eger is een mooi klein stadje waar veel te zien is met een burcht, oude binnestad en at kerken. Volgens mij is het ook een studentenstad, maar dat weet ik niet zeker. Ik weet van afgelopen en komende plaatsen niet zoveel, heb daar namelijk geen info over bij me, dus vertel wat ik zie en beleef.
De geplande camping van vandaag was geen succes, hij vroeg een blindprijs voor een plekje, (kon dan wel gebruikmaken voor 45 min van het zwemparadijs), maar mijn grootste probleem was dat hij mijn paspoort wilde innemen en houden tot ik weer vertrok. Ik gaf aan dat hij een kopie kon maken, maar ik paspoort niet weggaf, kreeg ik als antwoord dat dat niet kon. Toen heb ik er voor gekozen om naar volgende camping te rijden.
Deze was echter op 30 km verder. Hemelsbreed misschien maar 12 km maar moest best een stukje omrijden voor brug over het water en normale weg. Ook moet ik een camping kiezen die een beetje op route ligt voor komende dagen, en de keuze wordt hier toch wat schaarser. Soms zijn ook de wegen levensgevaarlijk, gebruiken vooral motorrijdens de bergweggetjes als racebaan. Zelf heb ik ook gezondigd hoor, heb een paar km op een autoweg gereden, omdat fietspad ineens ophield. Later bleek dat er wel een andere route was, maar die stond niet op mijn kaartje. Niet echt slim geweest maar mensen op de autoweg hadden respect en reden rustig voorbij.
Uiteindelijk in Tiszadada aangekomen blijkt dat de camping dicht is en er niemand meer is. Het schemerd inmiddels en het heeft niet veel zin om door te rijden naar volgende camping 12 km verderop. Ik besluit om iemand staande te houden maar ze spreekt geen engels, maar we staan vlak bij een tuin waar een stel jonge mensen bezig zijn en vraag aan hen of ik mijn tentje in hun tuin mag opzetten. De jonge man geeft aan dat hij zijn moeder even zal bellen, zij is de baas. Hij blijkt daar te wonen met moeder, grootmoeder en vriendin. Na het belltetje komt hij terug en geeft aan dat ik met hem mee moet lopen, blijkt dat ze bij de rivier nog een 2e huis hebben die voor deze avond geheel tot mijn beschikking zal zijn. Heerlijk, en weer een voorbeeld hoe zaken soms moeten lopen om door anderen verrast te worden. De Heer werkt op bijzondere wijze. Echt fantastisch toch.
Heb heerlijk paar grote bakken thee op, de kaart voor komende dagen bekeken en deye blog geschreven.
Zometeen maar een bed uitzoeken, en dan kijken hoe de nacht verloopt. Hoor op dit moment een uil, maar dat is een heel vredig geluid. Zal toch wel redelijk snel slapen, want heb zo vandaag toch de nodige km gemaakt.

Vanmorgen na het afsluiten van de woning de sluetel afgegeven bij mijn weldoener. Ze blijkt de lokale apotheekster te zijn, zit in de familie, want haar opa en vader en kinderen waren en zijn dat ook. Toen ik aangaf hoe blij, verrast en bijyonder ik heb vond, gaf ze me aan dat ze het heel graag had gedaan. Reden daarvoor was dat toen ze als gezin eens naar West Europa (20 jaar gelden)op vakantie was geweest en alles zo duur was en eigenlijk niets kon doen, ze enorm geholpen is door hele vriendelijke mensen en zo een hele fijne tijd hadden gehad. In deze situatie vond ze het niet meer dan normaal om dit te mogen doen.
De dag verliep vlot, en reed door veel dorpjes en stadjes. Ze lijken soms erg veel op elkaar en de opbouw is vaak hetzelfde, een hoofdweg, langs een kerk en daaraan een paar zijwegen. In veel dorpjes zijn de zijwegen van fijn gravel, maar het valt me wel op dat in vergelijk met 15 jaar gelden, er al meer zijwegen ook zijn geasfalteerd. Niet direct te veel bij asfalt voorstellen, soms zijn de kuilen (soms wel 30 cm) in afsalt dieper dan op gravel wegen.
Ben vandaag door Tokaj heengereden, ook een wijnstadje, en dat is echt een heel leuk klein plaatsje, met wijnproeverijen, mooi kerkje maar je bent er snel doorheen. Toen nog een klein ommetje gemaakt nar Tiszanagyfalu, een klein dorpje waar Edwin Torn en ik een 15 jaar gelden denk eens zijn geweest namens de stichting. Hier bleek ik maar bar weinig te herkennen en denk dat ik de pastorie van toen heb gevonden, maar zeker ben ik er niet van. Het is wel een stuk groter geworden dan dat het toen was.

Vrij op tijd bereikte ik mijn camping, waar ik, door de ligging aan het water, met heel heel veel muggen, de meeste tijd in mijn tentje heb doorgebracht. De camping ligt 2km buiten het dorp, in een soort swamp gebied, en ben de enige kampeerder en er is nog een terreinknecht. Erg vriendelijk en behulpzaam, en voor het eten kreeg ik zoveel schnitzels en patat dat ik dat niet eens op kreeg.
Toch heb ik hier die nacht niet helemaal op mijn gemak gelegen, je ligt daar dan toch met niemand in de buurt ver van de bewoonde wereld.

Nou waarschijnlijk is de volgende blogbericht vanuit de Oekraine.
Wel volgt er natuurlijk vrijdag nog het interview bij de WOS om 1620uur

Tot laterz allemaal, groetjes en liefs,

Bart